Transgentaro
Translimaj gentoj

Esperanto

беларуская мова

čeština

Deutsch

English

español

français

italiano

polski

português

slovenčina

українська мова

 

  
 Gento - Ród - Sippe - Family
Knobloch • Knoblich • Knoblauch

 
Strona główna
Ĉefa paĝo
Hauptseite
Benedyktyni i ród Knoblochów
Benediktanoj kaj la gento Knobloch
Benediktiner und die Sippe Knobloch
Statystyka
Statistiko
Statistik
Rody przodków Wandy
Praulaj gentoj de Wanda
Sippen Wandas Vorfahren
Różne linie i gałęzie rodu Knoblochów
Diversaj linioj kaj branĉoj de la gento Knbloch
Verschiedene Linien und Zweige der Sippe Knobloch

 
Edward Wojtakowski   Edward Wojtakowski
     
Benediktanoj kaj la gento Knobloch   Benedyktyni i ród Knoblochów
     
Lulilo de la gento Knobloch estis Alzaco, en kiu jam ekde la 7-a jarcento vigle agis benediktanoj kaj poste ankaŭ cistercianoj. Iliaj klostroj ekzistis en Alsbach (Alspach), Altdorf, Andlau, Ebersmünster, Enschingen, Graufthal, Lützel (Lucelle), Maursmünster (Marmoutier), Munster im Gregoriental, Murbach, Neuburg (Neubourg), Niedermünster, Odilienberg (Ottilienberg), Paris ĉe Orbey, St. Johann, St. Leonhard, St. Marx, St. Walburg, Schlettstadt (Sélestat), Selz, Thierenbach kaj Weißenburg (Wissembourg). Knoblochoj loĝis en vilaĝoj apartenantaj al benediktanoj kaj komence okupiĝis pri kultivado de ajlo. Benediktanoj alte aprezis sanigan efikon de ajlo kaj unuaj venigis kaj ekkultivis tiun planton en Mezeŭropo (Sankt Gallen).        Kolebką rodu Knoblochów była Alzacja, która już od 7 wieku była rejonem ożywionej działalności benedyktynów, później także cystersów. Ich klasztory istniały w Alsbach (Alspach), Altdorf, Andlau, Ebersmünster, Enschingen, Graufthal, Lützel (Lucelle), Maursmünster (Marmoutier), Munster im Gregoriental, Murbach, Neuburg (Neubourg), Niedermünster, Odilienberg (Ottilienberg), Paris koło Orbey, St. Johann, St. Leonhard, St. Marx, St. Walburg, Schlettstadt (Sélestat), Selz, Thierenbach i Weißenburg (Wissembourg). Knoblochowie mieszkali w  wioskach należących do benedyktynów i początkowo zajmowali się uprawą czosnku. Benedyktyni wysoko cenili lecznicze właściwości czosnku i pierwsi zaczęli go uprawiać w Europie Środkowej (Sankt Gallen).
     
Ĝardenistij ‒ kultivantoj de ajlo en ĝardenoj de benediktanoj ‒ jam en la 11-a kaj 12-a jarcentoj ricevis familian nomon Knobloch = ajlo (altgermane Klobelouch = displitata cepo). Tiel la familia nomo Knobloch aparftenas alñla plej malnova germana nomtavolo.   Ogrodnicy, którzy zajmowali się uprawą czosnku w ogrodach benedyktynów, już w 11-tym lub 12-tym wieku otrzymali nazwisko Knobloch (staro-wysoko-niemieckie Klobelouch = rozszczepiona cebula). Nazwisko Knobloch należy zatem do najstarszej warstwy nazwisk niemieckich.
     
La plej olda skriba informo pri la nomo Knobloch (Clobelouch) devenas el 1197 kaj entenas ĝin unu el dokumentoj de la klostro en Selz. Sur la listo de loĝantoj de Strasburgo el 1266 estas 10 Knoblochoj, kaj en 1283 jam 18 viraj reprezentantoj de tiu gento. Strasburgo estis tiutempe propraĵo de episkopoj. La plej malnova informo pri Knoblochoj en Sankt Gallen devenas el 1388.   Najstarszy zapis nazwiska Knobloch (Clobelouch) pochodzi z 1197 roku, a zawiera go jeden z dokumentów klasztoru w Selz. W wykazie mieszkańców Strasburga z 1266 roku występuje 10 Knoblochów, a w 1283 już 18 męskich przedstawicieli tego rodu. Strasburg był w owych czasach własnością biskupów. Najstarsza informacja o Knoblochach z Sankt Gallen pochodzi z roku 1388.
 
     
Kiam oni fondadis novajn abatejojn, tiam el la patrina klostro kune kun grupo de monakoj migris ankaŭ ĝardenistoj, terkulturistoj kaj metiistoj. Inter ili estis Knoblochoj kaj tiumaniere ekestis novaj gentnestoj en jenaj regionoj: Badenio, Boĥemio, Frankonio, Harcmontaro, Heslando, Lotaringio, Saksio, Salzburg, Silezio, Supra Luzacio, Turingio, Vurtembergo.   Gdy zakładano nowe opactwa, z klasztoru macierzystego wraz z grupą mnichów wędrowali także ogrodnicy, rolnicy i rzemieślnicy. Byli wśród nich Knoblochowie i tak powstawały nowe gniazda rodowe w następujących regionach: Badenia, Czechy, Frankonia, Górne Łużyce, Hesja, Lotaryngia, Saksonia, Góry Harcu, Salzburg, Śląsk, Turyngia, Wirtembergia.
     
Probable pro iuj meritoj en militiroj dekkelkaj Knoblochoj estis nobiligitaj kaj ricevis bienojn. Plimulto de tiuj noblaj linioj intertempe estingiĝis en viraj linioj. Nuntempe vivas nemultaj reprezentanoj de 3 noblaj linioj: Knoblauch el Hatzbach (Heslando), Knoblauch el Pessin (Brandenburgio) kaj Knobloch el Losgehnen (Orienta Prusio). Kelkaj familioj el Strasburgo kaj Frankfurto sur Majno apartenis al patriciaro de tiuj urboj, sed probable en viraj linioj ili jam antaŭ jarcentoj estingiĝis.   Prawdopodobnie za jakieś zasługi w wyprawach wojennych kilkunastu Koblochów otrzymało tytuły szlacheckie i majątki ziemskie. Większość tych szlacheckich linii w międzyczasie wymarła bezpotomnie. Współcześnie żyją nieliczni przedstawiciele 3 linii szlacheckich: Knoblauch z Hatzbach (Hesja), Knoblauch z Pessin (Brandenburgia) i Knobloch z Losgehnen (Prusy Wschodnie). Rodziny Knoblochów ze Strasburga i Frankfurtu nad Menem należały do patrycjatu tych miast, ale w liniach męskich prawdopodobnie wymarły one już przed wiekami.
     
En 1517 Marteno Luter anoncas siajn 95 tezojn, per kio komenciĝs Reformacio. Multaj benediktanaj klostroj estas likviditaj, kaj Knoblochoj loĝantaj en apartenantaj al ili vilaĝoj fariĝas evangelianoj. La aŭgsburga religia paco, kontraktita en 1555, enkondukas la principon „cuius regio eius religio“. Pri kredkonfeso de regatoj decidas nun reganta sur tiu teritorio princo. En la jaroj 1618-1648 okazas la tridekjara milito, rezulte de kiu protestantoj perdas povon en multaj regionoj enloĝataj de Knoblochoj. Tiuj, kiuj ne konsentis rekatolikiĝi, vendas siajn nemoveblaĵojn kaj migras al regionoj en kiuj daŭre regas protestantoj. Knoblochoj de Alzaco migras tiam al Vurtembergo kaj Palatinato. Knoblochoj de Boĥemio al Silezio kaj Supra Luzacio. Knoblochoj el Slovakio al Brandenburgio. Knoblochoj en Moravio restas evangelianoj, tamen post la aŭstra-prusa milito en 1741 translokiĝas al Supra Luzacio. Multaj enigmoj ligitaj kun fruaj migradoj de Knoblochoj restas ankoraŭ por solvi.
 
  W roku 1517 Marcin Luter ogłasza swe 95 tez, co daje początek reformacji. Wiele klasztorów benedyktyńskich ulega likwidacji, a zamieszkali w podległych im wioskach Knoblochowie stają się ewangelikami. Zawarty w 1555 roku augsburski pokój religijny wprowadza zasadę „cuius regio eius religio“. O religii poddanych decyduje teraz panujący na danym obszarze książę. W latach 1618-1648 trwa wojna trzydziestoletnia, w wyniku której protestanci utracili wpływy w wielu regionach zamieszkałych przez Knoblochów. Ci, którzy nie wyrazili zgody na powrót na łono kościoła katolickiego, sprzedają swoje nieruchomości i wędrują do regionów, w których zachowali swą władzę protestanci. Knoblochowie  z Alzacji  wędrują wówczas do Wirtembergii i Palatynatu, Knoblochowie Czech na Śląsk i Górne Łużyce, Knoblochowie ze Słowacji do Brandenburgii. Knoblochowie na Morawach pozostali ewangelikami, ale po wojnie prusko-austriackiej w 1741 roku przenoszą się na Górne Łużyce. Wiele zagadek związanych z wczesnymi wędrówkami Knoblochów pozostaje jeszcze do rozwiązania.
     
Pli postaj migradoj de Knoblochoj ne posedas jam religian fonon, sed nur pure ekonomian. Vurtembergo, Badenio, Alzaco, Palatinato, Heslando estas troloĝataj kaj okazas tie organizita varbkampanjo de koloniistoj fare de Usono, Ruslando, Aŭstrio kaj Pruslando. Knoblochoj setlas tiam apud Volgo kaj Nigra Maro, en Bukovino, Besarabio, Galicio, Kroatio, Banato, Hungario, Grandpolio kaj Vistula Pomeranio. En 1830 al Pabianice apud Lodz el Ĉeĥio venas Knoblochoj laŭprofesie teksistoj. Tiutempe Knoblochoj elmigras ankaŭ al transmaraj landoj: Usono, Kanado, Argentino, Novzelando, Sudafriko kaj Namibio. Karl Fredrik Knobloch el Saksio elmigris ĉ. 1800 al Norvegio, edziĝante survoje en Danio. Liaj idoj loĝas nuntempe en Hammerfest (la plej norde situanta urbo de la mondo) kaj en Svedio kaj Finnlando.
 
  Późniejsze wędrówki Knoblochów nie mają już podłoża religijnego, lecz czysto ekonomiczne. Wirtembergia, Badenia, Alzacja, Palatynat, Hesja są bardzo przeludnione i odbywa się tu zorganizowana akcja werbowania kolonistów przez Stany Zjednoczone, Rosję, Austrię i Prusy.  Knoblochowie osiedlają się wówczas nad Wołgą, na Bukowinie, w Besarabii, Galicji, okolicach Odessy, Chorwacji, w Banacie, na Węgrzech, w Wielkopolsce i na Pomorzu Nadwiślańskim. W 1830 roku do Pabianic przybywają z Czech Knoblochowie z zawodu tkacze. W tym czasie Knoblochowie emigrują także do krajów zamorskich USA, Kanady, Argentyny, Nowej Zelandii, Południowej Afryki i Namibii. Carl Fredrik Knobloch z Saksonii około 1800 roku wędruje do Norwegii, żeniąc się po drodze w Danii. Jego potomkowie mieszkają obecnie w Hammerfest (najbardziej na północ wysunięte miasto świata) oraz w Szwecji i Finlandii. 
     
Mi jam sukcesis kompili genealogiajn arbojn ampleksantaj dekkelkajn generaciojn por multaj linioj de la gento Knobloch. Oni komencis registradon de naskiĝoj (baptoj), nuptoj kaj mortoj (entombigoj) nur ĉ.1550, sed pro militoj kaj incendioj ne ĉiuj matrikulaj libroj konserviĝis ĝis niaj tempoj. Tamen mi esperas, ke per nia komuna agado ni sukcsos kunigi multajn menciitajn en tiu ĉi retejo liniojn en pli oldajn kaj grandajn liniojn komenciĝantajn ĉ. 1650.   Udało się mi już skompilować drzewa genealogiczne obejmujące kilkanaście pokoleń dla wielu linii rodu Knoblochów.  Rejestrację urodzeń (chrztów), ślubów i zgonów (pochówków) rozpoczęto około 1880 roku, lecz z powodu wojen i pożarów nie wszystkie księgi metrykalne zachowały się do naszych czasów. Mam jednak nadzieję, że dzięki naszej współpracy zdołamy połączyć wiele wymienionych w tej witrynie linii w starsze i większe linie zaczynające się około 1650 roku.
     

plurlingvaj retejoj, kiuj celas helpi al retemuloj informiĝi kaj lerni Esperanton, senpage kaj en facila maniero.
https://lernu.net/eo
http://kurso.com.br/index.php?eo
 Esperanto estas vivanta lingvo tre taŭga por internacia komunikado kun foraj kuzoj